เรื่องสั้นแมงดาตัวผู้ตอนที่ 11

เรื่องสั้นแมงดาตัวผู้

ตอน เลขาพยาบาล

หลังจาก เหตุการณ์ในวันนั้นที่คุณคมสันได้พาสาวประเภทสองเข้ามานอนในบ้านสิ่งที่ทุกคนสงสัยอยู่เป็นเวลานานว่าเกิดจากสาเหตุอะไรเขาถึงมีเจตนาพูดเช่นนั้นแล้ววันนี้ทุกคนก็รู้แล้วว่า คำพูดที่เธอพูดว่าฉันมีของฝากให้คุณอยู่แล้วนั่นคือเชื้อ HIV ทันทีที่ทราบพิมพ์พิชาก็ได้พาสามีของต้นเองไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ วันนี้เป็นวันที่นัดดูผลตรวจเลือดคมสันต์ พิมพ์พิชาใบตองนั่งนิ่งรอฟังคำตอบจากคุณหมออย่างใจจดใจจ่อทันใดนั้น

“คุณคมสันต์เชิญค่ะ” เสียงพยาบาลเรียกคมสันต์เข้าไปพบนายแพทย์

ทุกคนเข้าไปพร้อมกันจากนั้นนายแพทย์ก็หยิบใบตรวจสุขภาพขึ้นมา

“ก่อนอื่นบ่ต้องขอเรียนให้คนไข้ทราบก่อนนะครับว่า ทุกอย่างมีทางแก้ทางรักษานี่เป็นแค่เริ่มแรกของการได้รับเชื้อ”

หลังจากได้ฟังคำนั้นคมสันต์ถึงกับอ่อนระทวยไปทั้งตัวเขาหมดสติไปทำให้พยาบาลที่อยู่ข้างนอกต้องใช้รถเข้ามาเข็นและแอดมิดอย่างด่วนพิมพ์พิชาจัดห้องพิเศษให้คมสันต์อยู่เป็นห้องกว้างขนาดใหญ่ มีห้อง รับแขกแยกจากเตียงผู้ป่วย

“คุณพ่อจะเป็นอะไรมากไหมคะแม่” ใบตองถามแม่ด้วยความเป็นห่วง

“คงไม่หรอกมั้งหมอบอกว่าเป็นแค่ระยะแรกมีทางรักษา” พิมพ์พิชาปลอบลูกสาว

“ตื่นสิคะคุณพ่อ” เธอขยับ ตัวพ่อเธออย่างเบา

ต่อมา 10 นาที

“อ้าวตื่นแล้วหรอคุณ” เธอถามสามีด้วยน้ำเสียงธรรมดา

“ผมฝันไปคุณ ผมฝันร้ายผมฝันว่าผมติดเชื้อเอชไอวี”

“ไม่ได้ฝันหรอกค่ะมันคือความจริง” ภรรยาของเขาตอกย้ำ

“คุณต้องยอมรับความจริงและสิ่งที่มันเกิดขึ้นคุณต้องสู้” เขาพูดเสริม

“หมอบอกว่ามันมีทางรักษานะคะคุณพ่อถ้าคุณพ่อให้ความร่วมมือ” ใบตองพูดอย่างอ้อนวอนให้พ่อของเธอใจอ่อนยอมรักษากับหมอ

ก๊อก… ก๊อก… เสียงพยาบาลเคาะห้องพร้อมเอาอาหารมาให้คนป่วย

“สองทุ่มจะกลับมาให้น้ำเกลือนะคะหรือถ้าหมดก่อนเวลาให้คนไข้กดเรียกพยาบาลนะคะ” แล้วพยาบาลสาวสวยเลี้ยงไข้คนนั้นก็เดินออกไป

“เดี๋ยวฉันกับลูกจะกลับไปอาบน้ำแล้วจะมานอนเฝ้านะคะ” พูดเสร็จพิมพ์พิชาก็จับแขนลูกสาวแล้วเดินออกไปยังข้างนอก

“ทุกอย่างย่อมเป็นไปตามกรรมนะลูก” พิมพ์พิชาบอกลูกยังเสียงแข็ง

ขณะที่คมสันต์นอนอยู่บนเตียงเค้าได้แต่คิดแล้วก็คิดว่าไม่น่าพลาดให้เหตุการณ์ครั้งนั้นเกิดขึ้นเพราะวันนี้ เขาเสียใจกับการกระทำในครั้งนั้นเป็นแค่นาทีเดียวจริง ๆ ที่ทำให้เขาพลาด

ทันใดนั้น ก๊อก…ก๊อก….

“ขออนุญาตนะคะนี่พยาบาลเองค่ะ” พยาบาลสาวสวยเดินเข้ามาพร้อมรถเข็นเก็บอาหารที่กินเสร็จแล้ววางไว้บนชั้น และกำลังจะเลื่อนออกไป

“เดี๋ยวครับคุณพยาบาล” คมสันต์เรียก

“ว่ายังไงคะ” พยาบาลหันกลับมาถาม

“อยู่คุยกับผมสักพักได้ไหมครับ” แล้วพยาบาลก็กลับมานั่งข้าง ๆ เตียง

“มีอะไรหรือคะ” จากนั้นคมสันต์ก็ชวนพยาบาลคนนั้นคุยเกี่ยวกับการทำงาน

“บริษัทของคุณคมสันต์ที่น่าทำงานนะคะได้ยินข่าวว่าตำแหน่งเลขาว่างซะด้วย” พยาบาลคนนี้พูดเสร็จก็นั่งไขว่ห้าง

“แล้วพยาบาลเบื่ออาชีพนี้หรือยังล่ะครับถ้าเบื่อแล้วบริษัทของผมยินดีรับนะครับในตำแหน่งที่คุณต้องการเสียด้วย” คมสันต์พูด

“ก็คิดว่ากำลังหางานใหม่อยู่เหมือนกันค่ะเพราะว่ามีปัญหากับเพื่อนร่วม” งานพยาบาลคนนั้นกล่าว

“ผมยินดีนะครับถ้าคุณจะมาร่วมงาน” เขากล่าวเสริม

“ไว้คุยกันใหม่นะคะ” พูดเสร็จพยาบาลก็ลุกขึ้นแล้วเข็นของออกไปข้างนอก

เขานึกสนุกจึงกดเรียกพยาบาลอีกพยาบาลคนเดิมจึงเดินเข้ามาแล้วถามว่า “น้ำเกลือหมดแล้วหรือคะ”

“เปล่าผมแค่คิดถึงคุณ คุยกับคุณแล้วสนุกดีนะ”

“ฉันมีอะไรสนุกมากกว่านี้ให้คุณทำอีกค่ะ” พยาบาลคนนั้นกล่าว

“ถ้าคุณรับฉันเป็นเลขาของคุณและฉันต้องการเงินเดือนสี่หมื่นอัพคุณให้ฉันได้ไหมคะ”

“แล้วสิ่งที่คุณว่าสนุกนั้นมันคืออะไรล่ะ”

จากนั้นพยาบาลก็เดินเข้าไปใกล้เตียง ของผู้ป่วยกระโปรงสีขาวสั้นเธอถลกมันขึ้นแล้วก้าวขึ้นไปอยู่บนเตียงของผู้ป่วยเธอใช้ขาข้างขวาคร่อมตัวของคมสันต์แล้วนั่งลงอย่างเฉยชาคมสันต์เห็นดังนั้นทนไม่ไหวเขารีบตอบกลับอย่างเร็วไว

“ข้อเสนอที่คุณต้องการผมให้ได้หมด”

แล้วเขาก็ค่อย ๆ จับกระโปรงของเธอขึ้นทีละเล็กทีละน้อย เขาถอดชิ้นล่างของพยาบาลจนหมดแต่ไม่ทันไรเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเพราะเขานั้นลืมเวลาที่ภรรยาและลูกต้องกลับมาเฝ้าไข้เสียงประตูเปิดเข้ามายังไม่ทันให้คมสันต์และพยาบาลตั้งตัวเขาก็มองเห็น ทั้ง 2 ยืนอยู่แล้ว

“ทุเรศที่สุด” ภรรยาของเขากล่าวแล้วรีบปิดตาลูกสาวพาออกไปยังข้างนอก

จากนั้นคมสันต์จึงวิ่งตาม “คุณครับ ๆ ฟังผมก่อน” คมสันต์ดึงแขนภรรยามัน

“ไม่อ่ะมีอะไรที่ฉันต้องคุยอีกแล้ว” เธอสะบัดมือแล้วเดินไปยังห้องของผู้บริหารโรงพยาบาล

เธอเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ผู้บริหารฟัง ทำให้ผู้บริหารนั้นได้เรียกพยาบาลคนนั้นเข้ามาแล้วให้เธอเซ็นใบลาออกจากโรงพยาบาลแห่งนี้โดยที่พิมพ์พิกาและใบตองไม่รู้เลยว่า นี่เป็นแผนของพยาบาลคนนั้นเพราะ เมื่อเขาไล่ออกแล้ว งานต่อไปที่เขาจะได้ทำคือเลขานุการบริษัทออกแบบบ้านและสร้างบ้านที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย

๐๐๐๐๐๐๐