เรื่องสั้นแมงดาตัวผู้ตอนที่ 8
เรื่องสั้นแมงดาตัวผู้
ตอน ของฝากจากฉัน
“ช่วงนี้ทำไมคุณพ่อกลับดึกทุกวันจังเลยล่ะคะคุณแม่”
ใบตองถามหาคุณพ่อด้วยความเป็นห่วง
“ช่วงนี้พ่องานเยอะค่ะลูกทั้งอีกต้องดูแลลูกค้ารายใหญ่เขาต้องการไปที่ไหนเราก็ต้องตามใจนี่เป็นสาเหตุที่ทำให้คุณพ่อต้องกลับดึกช่วงนี้นะ” พิมพ์พิชาอธิบายให้ลูกเข้าใจ
สองแม่ลูกนั่งคุยกันหน้าทีวี จอใหญ่ราวกับจอหนังที่อยู่ในโรงภาพยนตร์
ทั้งคู่นอนหลับอยู่หน้าทีวีสักพักใบตองเธอตื่นขึ้นมากลางดึกมองดูนาฬิกาเป็นเวลา 02.50 นาที เธอเปิดประตูบ้านแล้วออกไปมองดูข้างนอก
ทุกอย่างเงียบสงัดมองไปฝั่งซ้ายฝั่งขวาทุกอย่างมืดมีเพียงหลอดไฟหลอดหลอดเล็ก ๆ อยู่บริเวณริมรั้วบ้านเธอเดินออกมายังข้างนอกใส่รองเท้าแล้วเดินไปยังลงรถเธอพบว่า
รถคันโปรดของคุณพ่อนั้นจอดอยู่ที่โรงรถอยู่แล้วแปลกใจ
“ทำไมคุณพ่อไม่เรียกเรากับแม่นะ” เธอบ่นพึมพำอยู่คนเดียว
เมื่อเข้ามาในห้องโถงบ้านเดินเข้าไปยังห้องรับแขกคุณแม่ของเธอนั้นก็ยังนอนอยู่ที่เดิมเธอจึงรีบวิ่งขึ้นไปหาคุณพ่อ
ปรากฏว่าในห้องนั้นไม่มีใครอยู่เลยเธอนึกสงสัยจึงไปเปิด ห้องนอนที่ไว้สำหรับแขกดูปรากฏว่าคุณพ่อของเธอนอนอยู่กับผู้หญิงผมยาวคนหนึ่งซึ่งมองไม่เห็นใบหน้าเห็นเพียงแต่เส้นผมที่ปกยาวเธอรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเธอรีบวิ่งลงไปข้างล่างแล้วยืนนิ่งอยู่หน้าห้องรับแขก
“คุณแม่ ควรต้องรับรู้ซักอย่างบ้างแล้วแหละ” เธอพูดกับตัวเองพลางถอนหายใจเบา
ๆ
ทันใดนั้นเธอก็รีบวิ่งไปปลุกแม่ของเธอ
“คุณแม่คะ คุณแม่คะ ตื่นได้แล้วค่ะ” เธอเขย่าตัวของแม่เธอเบา
ๆ
“มีอะไรหรือตอง” แม่พูดเสียงงัวเงีย
“หนูมีอะไรจะให้แม่ดู” ค่ะเธอพูดด้วยหน้าตาที่ลุกลี้ลุกลน
แต่ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยรอยน้ำตา
“หนูเป็นอะไรทำไมร้องไห้ใบตองบอกแม่มา” คุณแม่ของเธอรีบขยี้ตาแล้วเช็ดหน้าเบา
ๆ มองดูหน้านางสาวที่เปื้อนไปด้วยรอยน้ำตา
เธอไม่พูดจาอะไรแต่
เธอดึงมือผู้เป็นแม่ขึ้นไปยังห้องทั้งสองรีบวิ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็วไปยืนอยู่ที่ตรงหน้าห้องสำรองสำหรับแขก
“คุณแม่ต้องใจเย็น ๆ นะคะ ตั้งสติ” เธอพูดขณะที่เธอเองนั้นเป็นคนที่ไม่มีสติเสียเอง
แม่เธอมองลูกสาวด้วยสีหน้าแปลก ๆ
เธอคิดในใจว่าต้องมีอะไรแน่ ๆ เธอจึงบิดลูกบิดเข้าไปภาพที่เธอพบคือคุณคมสันต์สามีผู้เป็นที่รักของเธอนอนอยู่บนเตียงกับหญิงสาวร่างใหญ่เรากับผู้ชายเพราะมีผมที่ปิดบังใบหน้าจนมองไม่เห็นเธอกรีดร้องสุดเสียง
“กรี้ดดด
นี่มันเกิดอะไรขึ้น”
ทันใดนั้นทั้งสองเห็นแสงไฟก็ลุกขึ้นมาอย่างลุกลี้ลุกลน
“คุณมากับผมได้ยังไงเนี่ย” คมสันต์ร้องถามหญิงสาวที่อยู่ข้างกาย
“ก็คุณเองไม่ ไม่ใช่หรอที่ชวนฉันมานอนที่บ้าน ทุกคืนเรานอนกันที่นู่นแต่วันนี้คุณเองเป็นคนบอกว่าไม่มีใครอยู่บ้าน”
ผู้หญิงคนนั้นพูดขณะที่ยังเอาผมปิดหน้าอยู่
แต่เสียงของเธอนั้นดูแปลก ๆ คมสันต์รีบไปใส่เสื้อผ้าพลางอธิบายให้ภรรยา
เข้าใจว่าเป็นแค่เรื่องสุดวิสัย
“ผมไม่ได้ตั้งใจพามาจริง ๆ ผมไม่ได้พาเขามาจริง ๆ
นะพิมพ์เขามาได้ยังไงก็ไม่รู้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือกลัวว่าภรรยาจะต่อว่า
ทันใดนั้นหญิงสาวที่สูงใหญ่เธอก็เปิดเส้นผม
ที่บังหน้าออกทั้งสามคนต่างตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นเพราะเธอคือสาวประเภทสองคุณพ่อนั้นแทบทรุดลงไปกับพื้น
“เป็นไปได้ยังไงเมื่อคืนก็ไม่ใช่คนนี้นี่” เขาอ้าปากค้าง
“ผู้ชายมันก็เฮงซวยแบบนี้แหละแต่ไม่เป็นไรฉันได้สิ่งที่ฉันต้องการหมดแล้วต่อไปคุณก็เอาสิ่งที่ฉันให้บ้างก่อนแล้วกัน”
จากนั้นสาวประเภทสองเธอก็รีบเก็บข้าวของแล้วลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว
ทุกคนต่างยืนอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“สิ่งที่เค้าฝากไว้คืออะไร” พิมพ์พิชาถามอย่างจิงจังและโมโห
“ผมก็ไม่รู้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” คมสันต์ปฏิเสธ
ทั้ง 3 มองเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่บนหัวเตียงใบตองรีบเอาไปเปิดมาอ่านเธอกรี๊ดเสียงหลง
“กรี๊ดไม่จริงไม่จริง” เธอเหมือนคนสติแตกอีกครั้ง
“เกิดอะไรขึ้นใบตอง” แม่ของเธอก็ถาม
ด้วยหน้าตาที่สงสัยไม่ต่างจากคุณพ่อ
เธอจึงยื่นใบกระดาษแผ่นนั้นให้แก่พ่อของเธอทั้งคู่มองกระดาษแผ่นนั้นพร้อมกันปรากฏว่าเป็นใบตรวจร่างกายของโรงพยาบาล
แห่งหนึ่งซึ่งปรากฏผลว่าเลือดที่ตรวจนั้นมีเชื้อ HIV แล้วแสดงว่ากระดาษเป็นนี้เป็นของสาวประเภทสองคนสักครู่
๐๐๐๐๐๐๐
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น